December ‘08 Ketch-up

 

 

 

Het openingsnummer Life in Technicolor van Coldplay’s “Viva la vida or death and all his friends”, begint met een zacht synthesizer-riedeltje gevuld met zenuwachtige toontjes op de achtergrond. Je kunt je er een langzaam donker wordende miljoenenstad bij voorstellen waar het verkeer voorbij raast, de lichtjes langszaam aangaan, en de hitte van de dag lang blijft hangen:

 

Welkom de City van Perth! Het uitzicht wat ik heb over de skyline van Perth is samen te vatten in de eerste 60 seconden van het openingsnummer van de laatste plaat van Coldplay. De dagen razen voorbij gevuld met immigratiewerkzaamheden. Voordat je daadwerkelijk aan je werk toekomt ben je 2 weken verder. In het begin is dat prima: je wordt overdonderd met het nieuwe, het groteske en neemt de tijd om alles zo goed en compleet mogelijk te doen. Maar na 2 weken begint het irritant te worden: je begint je schuldig te voelen dat je nog niet echt bezig bent terwijl de rest zich uit de naad werkt. Verongelijkte ogen lijken zich in je rug te priemen, maar iedereen weet dat het nu eenmaal tijd kost om ‘te settelen’. Je kunt nog zo proberen om vanaf dag 1 over te gaan op het dagelijkse ritme het enige wat je ermee bereikt is een snel herstel van de jetlag. Een huis zoeken, een visumgoedkeuring, een belastingsnummer krijgen, een creditcard aanvragen, een supermarkt zoeken, nieuwe contactlenzen krijgen, een huurauto ophalen, het kost allemaal meer tijd dan waar je op anticipeert. En dan heb ik het nog niet met de ziljoen compliance-documenten van Shell die je één voor één moet doornemen, een ondertekenen.

Al het bovenstaande is nu gelukt. Het lijkt er op dat ik nu kan beginnen met werk en leven.

 

 

 

Very unusual

 

“Enjoy the rain while it’s here mate, you won’t see it until next winter. But it’s very unusual around this timeof year…”

“Look at the fog this morning! Are we getting smog in Perth now? Very unusual sight…”

“O yeah, it’s quite cool these days, normally we are way in the 30’s. It’s very unusual… ”

“We’re having a gusty wind off-coast, I’ve never seen that before. Very unusual…”

 

Enjoy the rain while it’s here mate, you won’t see it until next winter.

 

Het is weer doet raar deze dagen. Voor een Nederlander die in zijn winterjas landde is het allemaal fantastisch: ’s avonds buiten zitten met de krekels op de achtergrond, graadje of 20-25, veel lager komt de temperatuur niet. Twee keer heeft het ’s nachts geregend en kun je de ozon ’s morgens opsnuiven. ’s Morgens waait de wind uit het Oosten, vanaf het land. ’s Middags komt de wind van zee, meestal een forse bries, windkracht 4-5, de “Freo Doctor”, omdat de wind voor verkoeling zorgt. Elke dag vanaf een uur of één. Freo staat voor Freemantle, het havenstadje waar de wind vandaag komt. (Daarnaast korten de Ozzies werkelijk alles af: Freo Doc, FreeDoc of zelfs Frog had niet misstaan).

Dus ‘unusual’? Nou en? Het is toch geweldig weer? Ben je eindelijk af van dat cultureel bepaalde gezeik over het weer in Nederland, beginnen ze hier. Maar het is wel zorgwekkend als het weer zich niet normaal gedraagd in een climaat waar het weer goed te voorspellen is. Als klap op de vuurpijl voorspellen ze La Niña voor volgend jaar wat voor een kouder 2009 gaat zorgen. Ook hier is het klimaat aan het veranderen.

 

 

 

She’ll be all right

 

Naast de klimaat perikelen staan de kranten hier bol van de economische crisis, die hier hard toeslaat. De mijnen hebben grote problemen omdat de groei van Chinese economie gehalveerd is, en er dus opeens veel minder export is. Daarnaast hebben een aantal grote spelers zeer dubieuze investeringen gedaan in de Verenigde Staten, waardoor ze ‘opeens’ in de problemen zijn gekomen. Rio Tinto heeft aangekondigd 14.000 mensen te gaan ontslaan. Nog niet zo heel lang geleden was het zelfs in Nederland nieuws dat Australische leraren zich lieten omscholen omdat er zoveel meer geld te verdienen was in de mijnbouw. De consequentie was dat er geen leraren voor de klas stonden. Met alle gevolgen van dien. Ik wil niet weten hoeveel ex-leraren er nu in de ontslagronde zitten.  

Banken proberen kapitaal op te halen op de beurs wat in een totaal fiasco ontaard. De ene na de andere bank ziet de beurswaarde kelderen. Grote banken de Commenwealth Bank, National Australian Bank geven ronduit toe dat ze geen goed jaar achter de rug hebben gehad, en dat aandeelhouders te weinig terug zien. Andere banken komen met winstwaarschuwingen. Schulden van de verschillende staten loopt in een heel rap tempo op en geplande federale inversteringen wordt met gehoon ontvangen. De staat Western Australia vindt dat het veel te weinig krijgt vergeleken met het Oosten. Geld dat eigenlijk in 3 jaar zou moeten uitgegeven worden wordt er nu in 18 maaden doorheen geramd. En dan? De commonwealth pensioenfondsen kampen met grote tekorten. Voor de hele Commonwealth heb ik getallen in de orde van Aus$ 200 Miljard  gezien (Aus$1 ~ €0.5). Het enige ‘goede’ nieuws was de renteverlaging in de Verenigde Staten. Maar hoeveel goed nieuws is dat? De rente verlagen naar ongeveer 0%, dat ruikt naar de allerlaatste noodgreep. Als je een goed idee hebt, en je hebt startkapitaal, investeer nu in de VS: het geld is gratis.

De olie en gas industrie blijft vooralsnog buitenschot, alhoewel de alsmaar schommelende olieprijs het erg moeilijk maakt om zaken te plannen. Een verandering van $147 naar bijna $40, daar kun je geen zaken mee doen. Maar als de mijnindustrie opeens instort, dan is er opeens veel minder energie nodig. Daarnaast hebben Obama als Rudd (de Australische minister president) op niet misverstane wijze duidelijk gemaakt dat beide landen nu om moeten op het gebied van energie. Het draait opeens allemaal om kennistechnologie, weg van de fossiele brandstoffen verslaving. Amerika moet zwaar investeren in zonne-energietechnologie, Australie gaat echt werk maken van de zonnetelescopen: grote zonnecellen die de zonnewarmte concentreren in één punt, als ik het goed begrijp. Plek zat in de dozijn Woestijnen die hier liggen te verschroeien.

Opeens komt de crisis, die in Nederland nog ver weg leek heel dicht bij. In Australie zit je midden in de wereld van de grondstoffen: hier wordt het allemaal uit de grond gehaald. Veel wordt direct geexporteerd naar China, Europa, India, waar er hoogwaardig materiaal van gemaakt wordt. Kan Australie dat niet zelf?

Ondanks dit alles, blijft de Australier voorlopig zeggen: “No worries mate, she’ll be all right”

 

 

 

 

A Southie Englishman

 

Wat mag je concluderen na twee weken? Wat weet je van Oz en de Ozzies na twee weken? Toch zegt een eerste indruk veel, en vaak blijkt die een goede weerspiegeling van wat komen gaat.

Ozzies zijn open, proberen je, als je er voor open staat, snel op je gemak te laten voelen. Ik denk dat dat cultureel bepaald is: het zijn immers allemaal immigranten, de Aborigionals daar gelaten. Het klinkt wat overdreven, maar in Nederland zijn weinig mensen die je niet goed kent, geinteresseerd in hoe het met je gaat.

De mannelijke stads-Ozzie is een gentleman, overdag. Op het irritante af geven ze voorrang aan de dames. Bij de lift houden ze met de hand de liftdeur tegen, terwijl iedereen weet dat die niet zomaar dicht gaat. Het is een uitnodiging om de lift binnen te stappen, wetende dat de man je zal beschermen. Gezien de buik vraag ik me af waar die bescherming eindigt... In het gebouw waar ik dagelijks naar de 28ste verdieping geschoten wordt, is die code tot in het oneidige doorgevoerd: er is namelijk niet één lift maar er zijn er zes. Wie heeft er nu voorrang? Het wordt opgelost door aan de rand van het liftenblok te gaan staan en rustig te wachten tot het lichtje aangeeft welke van de zes liften het eerst beneden zal komen. Mensen die later komen vormen een 2de rij achter de al wachtenden. Zo onstaat er een soort Grease lightin’, the musical situatie: rijen dik wachtend tot de vonk overslaat en je je partner vraagt om deze dans te beginnen.

Als de deur van de lift opengaat, schuifelen de eersten voorzichtig richting de lift, zoveel mogelijk de dames proberen voor te laten gaan. Als de lift voor ¾ vol dreigt te komen zitten, blijven de grootste (of beter: dikste) gentlemen al weer staan, alsof ze de hele dag de tijd hebben. Eénmaal binnenin de lift blijkt deze vol te zitten met spiegels, zodat iedereen wat ongemakkelijk vooruit–  of onderlip bijtend naar beneden kijkt. Gelukkig hangt er een lcd schermpje met het laatste nieuws en de uitgebreide weervoorspellingen. Zodat iedereen wéér kan zien dat het zonnig is, de ganse dag dat men binnen zit.

Tenminste één keer tijdens mijn verblijf hier zal ik een wildvreemde, dan wel een college ’s morgens ten dans vragen.

Having a Barbie in Woodman point regional park (links). Aan de koffie na de training (rechts). Hier kan het dus wel, maar we beginnen dan ook om 6:30am i.v.m. de hitte.

 

De gentleman verdwijnt echter als sneeuw voor de zon als hij de pub binnenstapt. De Engelse cultuur wordt met Aziatische preciesie gecopieerd. Drink ’n drive is hier dan ook een groot probleem, alsook vecht– en steekpartijen onder invloed van drank. Elk weekend is het na een uur of 20:00 druk op de eerste hulp. Nu de kerstperiode voor de deur staat, is de politie extra streng en tellen de punten dubbel: in 4 jaar mag je maximaal 8 punten van je rijbewijs verliezen, anders kun je opnieuw examen gaan doen. Een snelheidsovertreding of rijden onder invloed is één punt. In de kerstperiode dus twee... Voor mij niet zo’n probleem: ik heb een buitenlands rijbewijs maar je moet erg rekening houden met de andere weggebruikers. Verder zijn de regels net iets anders en mag je links inhalen. Haast in de auto lijkt hier niet te bestaan: vrijwel rijdt hier op cruisecontrol, en houd vrijwel iedereen zich aan de maximum snelheid. Gevolg is dat iedereen ongeveer even hard rijdt en dan wordt rijden opeens heel rustgevend: rijdt de voorste 100, dan rijdt iedereen die volgt 100. Rijdt de voorste 93, dan rijdt iedereen die volgt 93. “No worries, mate”

 

Oz staat ook gelijk aan Barbeque, ofwel in goed Australisch: Barbie (‘Hey I’m throwing a Barbie, wanna come?’ ‘Sweet! Is Ken coming?’...) Het is het verlengde van de keuken. Mooi, tot het romantische toe, maar dan voor iedereen toegankelijk, zijn de Barbies in de parken: je neemt je eten mee, steekt een Barbeque aan, en hebt een picknick zolang je wilt. Het zijn wel gasbarbeques en kosten tussen de Aus$300 tot Aus$1000 (maar dan heb je ook wel een 2de keuken tot je beschikking). Open vuur is hier vrijwel verboden. Daarnaast is een houtskool barbeque echt zó passée hier. Wel even onthouden dat Propaangas, wat hier gebruikt wordt, zwaarder is dan lucht en dus blijft hangen als je de barbie niet aan krijgt. Er zijn talloze voorbeelden van afschrikwekkende ongelukken...

 

 

Links: Percy die tussen de ’20 en ’50 het volk van de straat vermaakte op de straat. Zijn standbeeld is een ode aan de ‘spirit of the street’, die er nog steeds is (rechts). “If you are with your family, give in the order of Aus$20. If you’re together, Aus$10 would be good. If you are single, 5 would do. If you can’t spare a dollar, let me help you”

 

Verder is alles net even anders. Supermarkten zijn allianties aangegaan met de bezinepompen (oplopend tot 4-6cent per liter. En de benzine ís al zo goedkoop: Aus$0.96, dat is minder dan een halve euro...). Kaas en yoghurt is er nauwelijks of is schreeuwend duur. Kipfilet als broodbeleg en soja-producten bestaan niet en champignons zijn niet te betalen! Wel weer heel erg veel fruit en noten. Mandarijnen hebben nog pitten, tomaten nog smaak. Bij de kassa moet je net iets anders de knoppen indrukken (of zelfs zelf je boodschappen moet afrekenen). Je voelt je een oude mijnheer als je niet snapt hoe het werkt. De pinkaart heet stiekem een debit card waar je ook op krediet aankopen kunt doen. Een credit card word je terloops in de maag gesplitst maar is levensgevaarlijk. Als je niet uitkijkt heb je een bestedingslimiet van $30.000 of meer per maand en met een rente van 19% betekent dat veel rente betalen na een jaar. Vrijwel niemand opteert ervoor om het maandelijks te betalen, iets wat in Nederland standaard is: een afgetekende 1-0 voor Nederland...

 

 

 

Een huis!

 

Een grote doorbraak was het vinden van huis. Ik ben 3 keer met de relocation agent op pad gegaan om te kijken wat er te halen valt in Perth. Omdat je een housing allowance krijgt kun je in het high-end segment van de markt rondneuzen, waar ik moeite had om mijn verbazing niet te laten merken en constructief te blijven denken bij een bezichtiging. Ik heb huizen gezien waar ik mezelf kon verliezen in de gang van de bovenverdieping. Of de tel kwijtraakte van het aantal badkamers. Een zwembad behoort ook tot de mogelijkheden, maar gezien ik alleen maar negatieve verhalen heb gehoord over de schoonmaak heb ik me daar niet aangewaagd. Daarnaast is dit land weinig water gegund, en ligt er een oceaan naast de deur. Het nadeel van al deze pracht en praal is dat je bijna niet meer instaat bent de juiste afweging kunt maken: je gaat jezelf keuzes voorleggen die er helemaal niet toe doen. Wat de daadwerkelijke keuze voor een huis of appartement alleen maar moeilijker maakt. Zo ben ik op het nippertje ontsnapt aan het afwijzen van de woning waar ik in Januari zal intrekken. Volgens mij is het een schot in de roos: in één van de mooiste gedeelte van de stad, King’s Park en het werk op loop/fietsafstand, 20 minuten van het strand, 30 minuten van de Speeddome. Ik moet wel wennen aan de luxe vergeleken met mijn woning in Groningen, die ik ook al groot vond. Wat weerlegd wordt met:“Ja, hoezo, je bent toch mobiel? Daar staat wat tegenover.”

 

 

 

 

The timeless beauty of King’s Park.

 

 

Ik heb al veel tijd fietsend doorgebracht door King’s Park. Het is werkelijk een geweldig park van meer dan 4km2, met imposante bossen en bomen, botanische tuinen, Aborginal gallerijen, cafe’s en picknic plaatsen en zelfs een openlucht cinéma. In de zomer kun je daar met je picknicmand een film kijken...

Erdoorheen loen een aantal heuvelachtige wegen, ideaal trainingsgebied omdat de maximumsnelheid er 40 is, er nauwelijks auto verkeer is en al helemaal geen wandelaars. Slechts de geoefende racefietser kom je hier tegen. Vorige week zag ik tot mijn schrik opeens rookwolken opsteigen vanuit het park die, aangewakkerd door de Freo Doctor, snel verergerde. ’s Avonds was de brandweer nog steeds aan het blussen en bleek 4 hectare bos te zijn afgefikt door onachtzame idiots. King’s Park is de trots van Perth en niemand kan zich voorstellen dat het ooit zo ver zal komen dat het helemaal zal affikken, maar er is weinig voor nodig in dit klimaat. Op de 23ste en 30ste worden er een tijdritten georganiseerd (ATTA), om 6:45am...

 

 

 

 

Het hoogste offer.

 

Omdat Australië deel uit maakt van de Commonwealth heeft het vaak deelgenomen aan oorlogen waar het land op zich niets mee van doen leek te hebben. King’s Park is het gebied waar zij geëerd worden. Ook de omgekomen Australische toeristen op Bali hebben hier een speciaal plekje. Bij elke boom van Lokevin Drive staat een klein kruisje met de naam van de omgekome soldaat. Het geeft King’s Park een statige, plechtige atmosfeer: je voelt je te gast, een beetje als Richmond Park in Londen, met haar mooie gietijzeren hekwerk. Tijdens een snelle beklimming van één van de heuvels blaas ik mijn neus leeg in de berm. Stel nu dat voor die kruisjes daadwerkelijk doden liggen te rusten, dan is deze actie ver onder te gordel. Ik vraag na wat voor waarde men hecht aan deze plek. Ik wil niet de boeken in gaan als botte idioot die, helaas onbewust, mensen kwetst. Ik word een beetje uitgelachen, maar begrijpt de vraag. Niets van dat alles.

 

 

 

De onmogelijke driehoek: Cultuur!

 

De met lage prioriteit ingezette zoektocht naar cultuur heeft nog weinig opgeleverd. Ik heb, van een afstand, al wat – klassieke – openlucht concerten gezien. Er zijn een aantal gallerien waar beginnende kunstenaars hun werk tonen, waar de drempel laag is om binnen te lopen. Dus wie weet. Het enige kunstwerk, naast alle architectonische hoogstandjes overigens, wat ik heb gezien waarvan ik wist dat het er zou moeten zijn (dank Léon!!) is de onmogelijke driehoek. Verstopt op een rotonde in East-Perth staat ie, en alleen als je er perfect voorstaat vormt ie echt een driehoek. (De foto is dus van te ver genomen). Leuk voor de wiskundigen en M.C. Escher fans onder ons.

 

 

 

 

The Joondalup City Classic& Kardinya Criterium

 

Het wielrennen heeft natuurlijk een speciaal plekje. Na mijn hoofd leeggefietst te hebben in King’s Park toog ik de eerste beste zondag naar Joondalup, waar een wedstrijd op het programma stond. In Nederland zou dit een omloop genoemd worden, maar hier heet dat een classic. Het is de laatste classic voor de kerst. Een schot in de roos dus! Ware het niet dat ik een boete moest betalen omdat ik me niet had ingeschreven, plus een extra tol omdat ik geen Australische licentie had. Het geheel zou me meer dan Aus$ 70,- gaan kosten voor een wedstrijdje en dat werd me te gortig. Achteraf was ik maar al te blij niet te hebben deelgenomen omdat de temperatuur rond 10:00 al ver boven de 30 graden zat, en pas om 15:00 zou stoppen met stijgen, bij 38 graden. Maar het gaf wel aan dat er op redelijk niveau gefietst werd. En dat gaf de burger moed. De Gaul!-pak kreeg veel bekijks, en de dinsdag erop op de baan wisten mensen precies wie ik was.

De zaterdag erop reed ik mijn eerste groepstraining met een clubje, zoals je die talloze hebt. Zaterdag en zondagmorgen krijoelt het in en om Perth van de wielrenners. Toerders, wielrenners, sportieve fietsers. Gisteren zijn we er denk ik wel 200 tegengekomen. We startten om 6:30am, en dan kun je om 9:00 aan de koffie zitten. Het was alweer een hoogtepunt, mede omdat dit kennelijk standaard is. In het café werden de verdere kontacten gelegd en het werd me duidelijk dat de morgen erop er een criterium op het programma stond in Freemantle. Dat wilde ik wel eens zien, en reed samen met Logan, Greg en Jeremiah richting Freemantle.

Logan is een Kiwi (Nieuw Zeelander), Greg een Ozzie (Australier) en Jeremiah een Yank (Amerikaan). Allen rijden ze het A-criterium en zien er afgetraind uit. Ik zit middenin in mijn winterdip, heb geen dag echt gedisciplineerd kunnen trainen. Op het allerlaatste moment kies ik voor de B-race, gewoon om te kijken hoe hier het niveau is. Het parkoers is een rondje van 1,5km met 2 heuvels. Voor de motivatie is de B-race een geweldige zet geweest: het niveau was niet echt laag, maar ik reed wel het heel pak naar huis. Na 4 ronden op kop te hebben gereden,  is het me duidelijk dat ik hier een mooi spel kan spelen. Het hele team van de lokale held moet aan de bak om me te terug te pakken. Na wat speldeprikken rijd ik 3 ronden voor het eind (45 minuten) met 2 anderen weg. Maar beiden doen geen kopwerk. Eén moet zicht voor de laatste heuvel gewonnen maar de ander blijft in mijn wiel plakken en komt op de streep over me heen. Het peleton finisht op 1 seconde, waarbij nog een renner over me heen komt. Het kan me niet zoveel schelen: het is me duidelijk dat ik 5 kilo lichter en in vorm mee ga doen in het A-peleton. De wielrenochtend wordt afgesloten met een onverwachte prijs: Aus$ 50,-, voor de 3de plek. Werkelijk, een criterium van niets heeft een prijzenpot van meer dan Aus$250,-. Dat wordt nog leuk bijverdienen als ik vorm raak! Uiteraard gaat het prijzengeld naar Gaul! cycling for Warchild. Toch trakteer ik Logan en Jeremiah op koffie, ik heb tenslotte prijzengeld gepakt. In de A-race gaat het er iets harder aan toe (ook 45min), maar het leek erop dat ik het – ongetraind – wel had kunnen volgen, hoewel de beslissende break wel heel hard vertrok. In het pak kennelijk ook hét talent van de toekomst. Vorige week deed Graeme Brown mee bij de A’s.... Bij de Dames deed een dame mee die kennelijk tijdens de roeifinale van de Olympische Spelen bijna flauwviel, en stopte met de roeibeweging maken. Daardoor verloor Australie het goud. In de kranten werd ze afgemaakt: niet genoeg comittment. Het arme meisje zat gewoon over haar tax. Daarna is ze maar gaan wielrennen.

 

Het commentaar door de organisatie (Melville Fremantle Cycling club):

[…] a slow start, however it was only a short one as after 5mins Dimitri Lafleur and Joshua Giacoppo opened up a 100m gap over the peleton.  They maintained this for another 5 mins before being wound in.  It was not until the 25min point that another break occurred when Dimitri again, Sam Curry, Alex Downe, Keith Gill, Luke Joyce and Chris Jones opened up a 200m lead which they maintained for 10 mins before the peleton reacted and wound them in.  With 2 laps remaining Scott Ayles had a dash and opened up a 50m lead, but it was insufficient so close to the finish and a bunch sprint ensued […]

 

 

 

De Joondalup City Classic

De Joondalup City Classic. The middle of nowhere start 2 km verderop…

De Melville Freemantle Cycling Club Criterium series, met een prijzenpot van honderden euro’s...

 

 

 

The Speeddome.

 

Alsof dat nog niet genoeg is, is er in Midland (~30min rijden) een overdekte baan, die vrijwel niet gebruikt wordt. Hij is gebouwd ergens eind jaren ’90, voor het WK. Sindsdien heeft Perth een Speeddome. Dinsdag en donderdag kun je er tussen 18:00 en 20:00 trainen, op vrijdag zijn er wedstrijden. De eerste dinsdag ga ik er kijken en wordt me al op het hart gedrukt: ”Don’t worry mate, we’ll take good of you.” Direct voel je je welkom. De dinsdag erop, herkent de voorzitter me en breed lachend wijst hij me de weg naar de huurfietsen (die ook nog groot genoeg zijn). Na even wennen aan de baan voelde het vertrouwd. De training is iets korter dan normaal: het is de laatste dinsdag voor Kerst en dus is er een Barbie met een rattle, en kun je de Midland Cyclingclub wijn  kopen. Allemaal voor ondersteuning van het wielrennen. Zo komt de Cervélo Track wel heel snel dichterbij. Op de baan leer ik Florentien en Roger kennen. Florentien, een Duitser, reist Australie rond, en is nu een maand of twee in Perth, en heeft het fietsen weer opgepakt: hij reed competitie in Noord-Duitsland. Roger werkt in de verzekeringswereld, en heeft naast een obsessie voor fietsen een geweldig gevoel voor humor. Zijn fietsobsessie is zo groot dat hij er heel erg vroeg voor op staat. Voor het werk gaat hij gerust 2 uurtje peddelen. Perth is dan toch leeg. Florentien en Roger zie ik ook weer op zaterdag tijdens de clubtraining.

‘Club’ is trouwens iets heel anders dan Nederland. Je gaat bij een club om een licentie aan te kunne schaffen, maar daar houdt het ook mee op. Zo is de zaterdagochtend training meer iets sociaals dan iets anders: verzamelen bij Elite cyclingshop (Bianchi, Cube) en rijden maar. Maar je kunt ook naar Glen Parker (Cervélo) of gewoon bij een brug of kruispunt ergens in Perth. Het materiaal waar iedereen hier mee rond rijdt is ook al high-end. Ik heb nog nooit zoveel ZIPP gezien.

 

De Speeddome. Na de laatste training voor de kerst is er, uiteraard, een barbie.

 

Florentien making an effort

 

Mundaring National Park, haarspelden, stuwmeren en L-B-L incluis. Ideaal voor D1, Krachttraining, D3, eigelijk alles.

 

 

Taming the eagle: Kite-surfing

 

En dan is er nog het kite-surfen. Na zo’n start, zou 9 van de 10 mensen zijn afgehaakt, zegt Wouter. Hij vindt het dan ook klasse dat ik heb doorgezet. Ach, het was gewoon een ongelukkige crash: bij al al mijn fiets-crashen en bijna crashen is dit peanuts.

Als ik bel of de kite les doorgaat, neemt Coraline op. Ik dat ik net Aus$ 50,- heb geind bij een criterium zegt ze dat ze afgelopen nacht van me gedroomd heeft: Er was een triathlon, waar ik aan mee deed, en nog won ook. Wel, wel, alsof  ze helderziend is...

 

 

 

CBD, Perth City, in de avondzon, vanuit John Forest National Park