Foto1: Mundaring National Park, Perht (Aus): haarspelden, stuwmeren en L-B-L heuvels incluis. Ideaal voor D1, Krachttraining, D3, ... eigelijk alles.
$50 voor rondje
Industrieterrein
Na mijn
hoofd een aantal keer leeggefietst te hebben in King’s Park peddel ik de eerste
beste zondag naar Joondalup, waar de Joondalup City Classic op het programma
staat. In Nederland zou dit een omloop genoemd worden, maar hier heet het een
City Classic. Het is de laatste classic voor de kerst. Een schot in de roos
dus! Ware het niet dat ik een boete moet betalen omdat ik me niet heb
ingeschreven, plus extra tol omdat ik geen Australische licentie heb. Het
geheel zou me meer dan Aus$ 70,- gaan kosten voor een wedstrijdje van 90km en
dat wordt me te gortig. Achteraf ben ik maar al te blij dat ik niet heb
deelgenomen want de temperatuur is rond 10:00 al ver boven de 30 graden
gestegen. Dat steigen stopt pas om drie uur, bij 38 graden. De wedstrijd wordt
na één ronde van 9km al hardgemaakt wat aangeeft dat er op redelijk niveau
gefietst wordt. En dat geeft de burger moed. Mijn Gaul!-pak krijgt veel
bekijks, en de dinsdag erop op de binnenbaan in Midland (de ‘Speeddome’) weet
een enkeling al wie ik ben.
De
Speeddome is ergens eind jaren ’90 gebouwd, voor het WK. Sindsdien heeft Perth
een Speeddome. Dinsdag en donderdag kun je er tussen 18:00 en 20:00 trainen, op
vrijdag zijn er wedstrijden. De eerste dinsdag ga ik er kijken en wordt me al
op het hart gedrukt: ”Don’t worry mate, we’ll take good of you.” Direct
voel je je welkom. De dinsdag erop herkent de voorzitter me en breed lachend
wijst hij me de weg naar de huurfietsen (die ook nog groot genoeg zijn). Na
even wennen aan de baan voelt het vertrouwd. Zo komt de Cervélo Track wel heel
snel dichterbij. De training is iets korter dan normaal: het is de laatste
dinsdag voor Kerst en dus is er een Barbie (BBQ) met een rattle,
en kun je de Midland Cyclingclub wijn kopen. ‘Club’ lijkt trouwens iets
heel anders te zijn dan in Nederland. Je gaat bij een club om een licentie aan
te kunnen schaffen, maar daar houdt het ook mee op. Een zaterdagochtend
training is meer iets sociaals dan iets anders: verzamelen bij Elite cyclingshop (
importeur van Bianchi, Cube en BMC) en rijden maar. Maar je kunt ook naar Glen Parker (Cervélo) of gewoon
bij een brug of kruispunt ergens in Perth: zaterdag en zondagmorgen krioelt het
in en om Perth van de wielrenners. Toerders, wielrenners, sportieve fietsers.
Die zaterdag komen we er wel 200 tegen. We starten om 6:30am, en dan kun je om
9:00 aan de koffie zitten. Gewoon aan de koffie na een training! Al moet gezegd
dat het weer wel meespeeld. In het café worden de verdere kontacten gelegd en
het wordt me duidelijk dat de morgen erop het Kardinya criterium op het programma
staat in Fremantle. Dat wil ik wel eens zien, en rijd samen met Logan, Greg en
Jeremiah richting Freemantle.
Logan
is een Kiwi (Nieuw Zeelander), Greg een Ozzie (Australier) en Jeremiah een Yank
(Amerikaan). Allen rijden ze het A-criterium en zien er afgetraind uit. Ik zit
middenin in mijn winterdip, heb geen dag echt gedisciplineerd kunnen trainen.
Op het allerlaatste moment kies ik voor de B-race, gewoon om te kijken hoe hier
het niveau is. “I chickened out, I just would like to be able to finish”, is
mijn excuus.
Het
parkoers is een rondje van 1,5km met 2 heuvels. Voor de motivatie is de B-race
een geweldige zet: het niveau was niet echt laag, maar ik rijd wel het hele pak
naar huis. Na 4 ronden op kop te hebben gereden, is het me duidelijk dat ik
hier een mooi spel kan spelen. Het hele team van de lokale held moet aan de bak
om me te terug te pakken. Na wat speldeprikken rijd ik 3 ronden voor het eind
(45 minuten) met 2 anderen weg. Maar beiden doen geen kopwerk. Eén moet zich
voor de laatste heuvel gewonnen maar de ander blijft in mijn wiel plakken en
komt op de streep over me heen. Het peleton finisht op nog geen seconde,
waarbij nog een renner over me heen komt. Het kan me niet zoveel schelen: het
is me duidelijk dat ik 5 kilo lichter en in vorm mee ga doen in het A-peleton.
De wielrenochtend wordt afgesloten met een onverwachte prijs: Aus$ 50,-, voor
de 3de plek. Werkelijk, een paar rondjes in een industrieterrein op
een zondagmorgen heeft een prijzenpot van meer dan Aus$250,-. Dat wordt nog
leuk bijverdienen! Uiteraard gaat het prijzengeld naar Gaul! Toch trakteer ik Logan en Jeremiah op
koffie, ik heb tenslotte prijzengeld gepakt. In de A-race gaat het er iets
harder aan toe (ook 45min), maar het lijkt erop dat ik het – ongetraind – wel
had kunnen volgen, hoewel de beslissende break wel heel hard vertrekt. In het
pak kennelijk ook de Australische talenten van de toekomst, de gebroeders
Meyer. Vorige week maakte Graeme Brown zijn opwachting bij de A’s.... Bij de
Dames doet een dame mee die kennelijk tijdens de roeifinale van de Olympische Spelen
bijna flauwviel. Ze stopte met de roeibeweging maken, waardoor Australie het
goud verloor. In de kranten werd ze afgemaakt: niet genoeg comittment.
Het arme meisje zat gewoon over haar tax. Daarna is ze maar gaan wielrennen.
Perth
heeft, geholpen door de Australische sportmentaliteit, een levendige
wielrencultuur. Het materiaal waar iedereen hier mee rond rijdt is high-end.
Heeft de mijnindustrie hier een hand in? Komt daar het grote – sponsor – geld
vandaan? Ik heb nog nooit zoveel ZIPP gezien. Het is even wennen dat er zo
vroeg op de ochtend getraind wordt, maar het is met reden. Het laat genoeg tijd
over om ’s middags te genieten van een frisse duik in de Indische Oceaan, waar
zo af en toe een dolfijn opdoemt. Of een haai.
De Joondalup City Classic, terwijl de
temperatuur richting de 40 graden kabbelt. The middle of nowhere start 2 km verderop…
De Melville Fremantle Cycling Club Criterium series, met een prijzenpot van honderden euro’s...
De Speeddome van Midland.