2007

Een verslag van het NK voor clubs ploegentijdrit, 49,5km

Hoogezand, Nederland, 22 September 2007

“Ik heb in ieder geval een heerlijke wedstrijd gereden en ben trots op de teamprestatie die we hebben neergezet, die ergens in juni begon en op 30 september eindigde. Een 2 jaar oude vereniging die in de top 40 van Nederland thuis hoort mag daar zeer trots op zijn. Volgend jaar gaan we voor de top 25.”

Dat was een jaar geleden, maar in juli werd al duidelijk dat we zeer afhankelijk waren van drie tijdrijders. Steven Sloof, Léon Tolboom en ik zijn een stuk sterker dan de toen nog in te vullen 3 namen. Op zich is dat niet erg: met 3 die veel sterker zijn kun je langere kopbeurten goed afwisselen met kortere kopbeurten door mensen die de hoge snelheden even vast kunnen zouden zonder zichzelf op te blazen. Die top 25 zou echt wel haalbaar zijn.

Dat veranderde allemaal op 2 september toen we tijdens de ploegentijdrit bij de afsluitdijk een enorme beginnersfout begingen: we starten furieus, met een windkracht 6 tegen. Je rijdt dan veel te snel te hoog in het rood waardoor het maken van fouten erg aannemelijk wordt. Hoewel 3 van de 4 redelijk wat ervaring hadden lieten we ons toch verrassen door onervarenheid, wellicht ingegeven door het idee dat we hoog konden eindigen, ingegeven door een perfecte ploegentijdrit vorig jaar. Nu moest Joris de Winter lossen na iets meer dan 2 kilometer, en Léon schoot bij het keerpunt voor zijn doen te scherp door de bocht waardoor hij dacht te moeten corrigeren. Het kleine beetje grint deed de rest. Weg klassering, en voor Léon zeer waarschijnlijk weg NCK.

Wat toen niet werd gehoopt, werd wel werkelijkheid: Léon was bij lange na niet klaar voor het NCK. Voor mij en Steven degradeerde het NCK tot een veredelde trainingswedstrijd. Ik werd vooral bang voor fouten van anderen: want hetzelfde scenario zou zich kunnen herhalen. Renners die moeten aanklampen bij te hoge snelheden, gaan te hoog in het rood rijden en gaan fouten maken. Daarbij hadden we niet met z’n zessen getraind, kortom alle ingrediënten waren aanwezig voor een rampzalige dag. Steven dacht hardop na om niet te rijden, ik had het hetzelfde idee, want voor ons was het weekend erna veel belangrijker: het NK tijdrijden voor Amateurs A en Masters.

Waarom we allebei wel gereden hebben lijkt ingegeven door besluiteloosheid boven een rationele afweging zoals ‘clubbelang of ‘risico-analyse’. Het zou tenslotte sowieso een goede training zijn. Hoe dan ook, samen met Hylke Brouwer, Okke Lambers Heerspink, Joris de Winter en Frank Huisman vormden we het team van Cyclesport wat tevreden zou zijn als ze de tijd van vorig jaar zouden benaderen (1:04:42).

Door alle tijdritten die ik dit jaar gereden heb is er redelijk wat routine in de voorbereiding komen te zitten. Vrijdag heb ik vrijgenomen en kan ik op het moment dat het me uitkomt en er zin in heb, mijn laatste training afwerken. Ik ben verbaasd over de snelheden die ik in mijn D2 blokjes haal en heb de indruk dat het wel goed zit. Tijdens de trainingen afgelopen week kreeg ik een wat onbestemd gevoel omdat ik de hoge – verzurings – hartslagen had vermeden. Met als gevolg dat je de hoge snelheden ook niet meer haalt. Met als gevolg dat het brein gaat malen: is het er nog wel? Kan ik het nog wel? Valkuil is dan dat je toch de hoge snelheden gaat opzoeken en je jezelf vermoeid traint voor de wedstrijd zelf.

De P3 wordt ’s avonds onderhanden genomen en de wax laat ‘m in mijn woonkamer al een kilometer per uur harder rijden. De polar-sensor heb ik omgedraaid, zodat ie naar achteren uitsteekt i.p.v. naar voren. Risico is wel dat de sensor naar binnen beweegt en tegen de spaken aankomt. Maar tijdens de laatste training ging het goed. Als het morgen ook maar goed gaat en niet door de kasseien naar binnen trilt.

’s Morgens heb ik ruim op tijd mijn spullen bijeen en kan in alle rust de krant lezen bij het ontbijt. Op de achtergrond klinkt de Posthoorn van het 4^de deel van de 3^de van Mahler. Eigenlijk klinkt er de laatste tijd vaak house muziek ter voorbereiding van dit soort vermogen-slurpende momenten. Maar het gedempte geluid is betoverend, en je laat alles even liggen, de gedachten dwalen in het luchtledige en al het tastbare drijft van je weg. De 3^de van Mahler is de symphonie van het leven, en de hoorbare verwijzingen zijn ontelbaar en bijna tastbaar. Het leven zit echter ook vol bruisende momenten, welhaast ongecontrolleerd en alles behalve doelgericht. En ook in de symphonie wordt je wakker geschud door een kakafonie van pauken en hoorns. Weg tedere posthoorn, weg droom, Mahler verwelkomt de complexe realiteit.

De posthoorn heeft me wel doen ontspannen en bekijk het wedstrijdje als een wielerbaanwedstrijdje: ik heb gewoon zin om hard te fietsen als ik op kop zit en kan lekker recupereren als ik van kop kom. Tijd en klassement doen niet terzake. Ik rijd met Steven naar Hoogezand waar we de damesploeg bij de start de polder in schreeuwen. Ze hebben veel samen getraind en het enthousiasme straalt er vanaf, maar hebben ze ook de snelheid? Doel is in ieder geval boven de 40 gemiddeld.

Bij de start zien we een jurylid alle fietsen door een meetlat halen. Blijkbaar controleert de KNWU op stuurlengte en zadelpositie. Omdat ik tijdens het WK een veel rigoreuze check heb ondergaan ben ik overtuigd dat mijn afstelling voldoet, maar ga toch ver voor de warming bij het jurylid langs met mijn fiets om het te checken. Mijn stuur is te lang, langer dan de voorgeschreven 75cm. Ik leg het jurylid rustig uit dat ik daar dispensatie voor heb omdat de hoek van mijn elleboog veel minder is dan de maximale 120 graden, maar hij wil er niet aan. Ietwat ongelovig kijk ik hem aan. Kent hij het regelement nu niet? Even schiet de stress erin: even zie ik in zijn ogen dat hij niet zal bijdraaien en mij de start zal weigeren. Ik gooi het over de ‘vedette’-boeg:

“Mijnheer, ik heb in Augustus het WK gereden en daar was het prima. U weet dat ik 80cm mag hebben omdat mijn ellebooghoek bij lange na niet 120 graden is?”

Steven zet zijn fiets ook langs de meetlat en zijn stuur is ook te lang. Langer dan 75cm, korter dan 80cm.

“Nee, het is niet goed.”, concludeert hij.

Hij pakt een hoekmeter erbij en meet mijn ellebooghoek.

“Ja, dit is ongeveer goed.”

Ik krijg geen duidelijke toezegging dat het echt goed zit, maar ik doe het ermee. Hij meet ook Stevens’ ellebooghoek.

“Zie je, te groot.”, stelt hij vast.

Steven zit ongeveer met 90 graden op zijn stuur. Steven legt rustig uit dat de hoek veel kleiner is. Pas als hij in de super-Superman positie gaat zitten, hetgeen ze juist willen vermijden met deze krankzinnige regel, wordt de hoek veel groter. Alsof er een Florijne-kwartje langs het telraam rolt, kijkt hij Steven aan en besluit:

”Ja, het is wel goed!”.

Steven kookt en vindt dat dit soort vrijwilligers het plezier in de wedstrijdsport kapot maken. Het is prima dat er gecontroleerd wordt, maar kondig het aan, dan kunnen mensen voorbereid zijn. En laat de controles uitvoeren door mensen die daarvoor voldoende gekwalificeerd zijn, en niet door mensen die de regels niet blijken te kennen. Nu zijn mensen in allerijl hun tijdritstruutjes aan het afzagen. Het hele jaar wordt er niet gecontrolleerd en nu staan ze onaangekondigd iedereen de stuipen op het lijf te jagen – van junioren tot de elites. De dames krijgen uiteraard opvallend vaak het voordeel van de twijfel, ook als overduidelijk is dat het stuur te lang is.

Nu ik het zo opschrijf lijkt het verdacht veel op een betoog ter vergoedelijking van doping. “Het is prima dat je controleerd, maar doe het aangekondigd.” Ik kan me niet voorstellen dat hier mensen rond rijden die willens en wetens de superman-positie aannemen en weten dat dat eigenlijk niet mag. Als ik het WK niet gereden had (en dat was een week voor vertrek redelijk aannemelijk geworden), dan had ik hier met een zipp-stuur gestaan dat 4,5cm te lang was geweest: 84,5cm. Alleen maar omdat het er zo opgezet is. Ik heb er niets aan veranderd.

Ik heb in betrekkelijke rust mijn fiets op de taxc gezet en alles staat klaar voor een goed opgebouwde warming-up. Het is 12:45. Om 13:57 startten we. Met een warming van 45 minuten kom ik uit op 13:30. De planning klopt. Steven doet zijn tactiek uit de doeken. Hij en ik moeten ons goed leegrijden in het begin, de rest moet geen kopbeurten draaien: als wij van kop afkomen moeten zij het tempo vasthouden en van kop draaien. Het houdt in dat wij lange kopbeurten zullen moeten doen. Feitelijk zijn het minitijdritjes in een grote tijdrit. Ik zie het eigenlijk wel zitten, ook al houdt dat in dat ik veel meer pijn zal lijden dan vorig jaar. Ik zet de i-pod aan en peddel richting de trance waar ik naar op zoek ben. Vorig jaar zat ik hier met Armin van Buren’s Love you more in een trance als nooit te voren. Alles ging vanzelf, hoorde niets, voelde weinig en reed de meest ontspannen wedstrijd van mijn leven. Een flow die sporters kennelijk een paar keer in hun leven hebben. Ik ga er niet vanuit dat dat vandaag ook gaat gebeuren. Daarvoor is het voorgeschreven scenario te pijnlijk.

De dames hebben een 8^ste tijd neergezet op luttele seconden van NWVG, die 6^de zijn geworden. Ongelofelijk, dat gaan wij ze nooit en te nimmer na doen. De snelheid hebben ze dus zeker, ook 40km lang.

Het is warm, en het zweet drupt onafgebroken langs mijn gezicht. Het tentdoek druipt met me mee. Ik ben gisteren wat uitgeschoten met de kettingolie en op de taxc waarop ik zit en op het doek erachter worden de eerste ‘remsporen’ zichtbaar. “Geleend van de buurman”, fluistert Marinus me veelzeggend toe. Ik heb er geen oog meer voor. Er is op dit moment nog meer een ding belangrijk: goed warm worden; de rest kan me gestolen worden. Ik voel dat de macht in de benen zit, maar de zin om ze wakker te schudden moet ik nog ergens vandaan halen. De trance waarin ik nu verkeer is lekker – op het ritme van de muziek zit ik met halfgesloten ogen mee te deinen. Ik weet dat ik de 165 hartslagen moet passeren maar de eerste keer, dat eerste interval is zo onaangenaam. Ik weet dat het de 2^de keer makkelijker gaat en dat het erna in de wedstrijd geen probleem meer is, maar die eerste keer is altijd even slikken.

Na een half uur is het genoeg geweest en moet er even geknald worden. Met de 54x11 erop kruipt de hartslag langzaam omhoog en na de 1 minuut ópwarming draai ik de duimschroeven aan. Ik piek op 173 en ben er tevreden mee. Dit soort pieken heb ik in tijden niet gehad tijdens de warming-up: mijn lichaam is volledig hersteld, er zit vrijwel geen graadje zuur in, zo lijkt het. De tweede sessie gaat nog makkelijker en zet de rem erop als ik op 176 belandt. Niet overdrijven, dat moet pas in de wedstrijd.

Het is elke keer weer verbazingwekkend hoeveel belang ik acht aan de cijfers. Als ze laten zien dat het goed zit met de vorm, dan heeft dat een heel positief effect op mijn instelling hoe ik de wedstrijd in ga. Als de cijfers er niet goed uit zien, of ik heb geen cijfers omdat er voor wat voor reden geen cijfers voor handen zijn, slaat het humeur om en is het slechts hopen op een juiste kanaallisering van de woede. ‘Funny how the mind works’. Funny? Om moedeloos van te worden hoeveel denkpatronen er per seconde langs kunnen komen.

Op weg naar de start grap ik dat ik niet start, ‘ik doe het niet, nee, ik heb er geen zin meer in, bekijk het maar’. Het is een vrije vertaling naar het gedrag van een jongen waarmee ik ooit een aantal jaren mee in een ‘bier-elftal’ heb gevoetbald. Voetbal was zijn uitlaatklep, zijn 90 minuten waar hij zijn moment van faam kon laten gelden. Niet bijster getalenteerd, en in de wandelgangen ging hij over de toonbank als Chromosomen-G., met G. het initiaal van zijn voornaam. Maar we moesten het er mee doen, aangezien we het laagste elftal van club waren. Hij en ik wisselden elkaar in het begin af in het doel, voornamelijk omdat hij in het veld vrijwel geen bal kon raken. Pas toen bleek dat ik wel een beetje kon keepen, werd hij tot nader orde uit het doel geweerd. Op een zondagmorgen, toen we al een nulletje of 6 achterstonden, lobte een van de verdedigers nogal lomp en onbezonnen, maar met een ongekende finesse de bal over de arme jongen heen, in eigen doel.

“Wat je nou?”, klonkt het verbouwereerd.

“Nee, wat doe jij nou?”, was de repliek van de verdediger, die blijkbaar vond dat de keeper veel te ver voor zijn doel stond.

Een helse woordenwisseling volgde, met daarin de gevleugelde woorden: “ik doe het niet, nee, ik heb er geen meer in, bekijk het maar!”. De handschoenen werden tegen het gras gesmeten, en de arme jongen beende het veld af. De wedstrijd werd vervolgd, met 10 tegen 11 en een 0-7 achterstand.

‘ik doe het niet, nee, ik heb er geen meer in, bekijk het maar’. Het was mijn binnenpretje voor de start, niemand hier die dat verleden kende.

Bij de start zet ik mijn helm even af, om het irritante jurylid ervan te vergewissen dat ik het was, en dat ik mijn fiets al een keer had laten keuren. De florijn heeft weer moeite om langs het telraam te rollen met het lukt en er komt een zuinige glimlach van zijn mond. Ik geef hem een schouderklop en hoewel ik volledig in mijn recht sta hoop dat hij de rest van de dag ook zo mild gestemd zal zijn: het uitbuiten van zijn macht, de poging om als nare herinnering bij wat breedtesportbeoefenaars te blijven voortbestaan, is in deze wedstrijd niet de moeite waard.

Plots is de start heel dichtbij. We hebben nog 90 seconden en dat is minder dan ik confortabel vind. Okke heeft zijn helm nog niet op, en we staan nog niet in de juiste volgorde. Maar bij ’30 seconden’, staat iedereen geconcentreerd in het gelid. Hylke staat vooraan, erachter Okke. Achter mij zit Joris en Frank. Steven sluit de rij. Het idee is achter de 2 sterken de minder sterke te zetten gevolgd door de minst sterke. Enigszins arbitrair, maar ik geloof in Steven’s aanpak om de sterken in het begin al het kopwerk te laten doen.

Het volgende moment zijn we vertrokken en kachelen met een gangetje van 40-44 richting de hoofdweg. Hier zou je al winst kunnen pakken, die eerste halve minuut krijg je ongeveer gratis van je lichaam. Na de afslag naar rechts neem ik over van Okke, die wel heel snel gas geeft en het kost me even moeite om zijn wiel te pakken. Daarna volgt mijn eerste kopbeurt, van 4 minuten. Ik houd het tempo rond de 50, en heb geen idee dat ik 4 minuten op kop rijd. De hartslagmeter geeft de snelheid aan maar geen hartslag. Ik frut wat aan mijn borstband maar het mag niet baten. ‘Geen gefrut meer, voor je het weet lig je á la Dolomietenreisgenoot met een open beenbreuk langs de weg.’ Dan maar geen hartslag, dan maar alleen km/u. Jammer, want het zou een mooie indicatie zijn hoe hoog ik zit als ik volledig uitgerust ben. We duiken de polder in en Steven neemt over. Het tempo zit nog steeds rond de 50, en het draait allemaal erg gemakkelijk.

Dat verandert als het eerste stuk tegenwind opdoemt. De 50-ers verdwijnen van de teller en er komt een kleurloze 47 te staan. Het gaat me hier wat minder makkelijk af en na een minuut geef ik af.

“Niet te snel afgeven”, bijt Steven me toe. Tja, inderdaad, alles wat ik niet doe moet hij doen. Ik prent me in om het in de volgende beurt goed te maken. Het parkoers langs de vluchtheuvels en het tunnetlje in Borgercompanie verloopt goed en ik zie de teller niet onder de 49 komen. Als we het stuk tegenwind doorkomen dan komen we op een krankzinnig gemiddelde uit. We rijden nu toch veel harder dan vorig jaar? Ik draai weer een lange kopbeurt en probeer het tempo boven de 48 te houden. ‘Tot de afslag naar rechts, pas dan mag je afgeven.’ Uiteraard duurt de afslag eindeloos lang en direct na de bocht richting Annerveensche kanaal geef ik af, me niet realiserend dat dan Joris het hele spel op gang moet trekken. Hij doet dat echter vol overgave, waardoor ik moeite heb met aanhaken. Laat ik mijn snelheid nu zo zakken of knalt Joris nu veel te hard door? Dit is de bocht waar vorig jaar Rob eraf moest. Ik begrijp nu waarom. Het stuk tegen de wind levert weinig herinneringen op. Het enige waar ik een oplossing voor probeer te verzinnen is het raadsel dat mijn teller nog steeds 48 aangeeft terwijl ik er toch van overtuigd ben dat we nu tegen de wind rijden. Goed, de wind is zwak, maar toch. Steven rijdt 48 tegen de wind in: dat doe ik hem ten eerste niet na, en ten tweede is het kennelijk een dermate onwerkelijke situatie dat het mijn voorstellingsvermogen ver te boven gaat.

We denderen Eexterzandvoort in, en na de ‘bocht van Hylke’ (de bocht waar hij tijdens de trainingen vorig jaar zo’n problemen mee had) besluit ik om even te temporiseren. In plaats van vol door te trekken naar de bocht die 100 meter verder ligt houd ik het tempo op 45. De energie die je nu in de versnelling legt krijg je nooit meer terug na de bocht. Na de 2^de bocht trek ik wel door maar kan ‘mijn bocht’ jammer genoeg niet in aero-houding door omdat een auto ons tegemoet komt. In de verte doemen 2 ploegen op, die zienderoge dichterbij komen. De tijd staat op 34 minuten. We zijn over de helft. Volgende week moet ik het ongeveer zolang volhouden. Het is langer dan waarbij ik me confortabel voel. Een kopbeurt van een half uur is toch anders dan 7x4 minuten.

De gedachten over volgende week worden verdrongen door opdoemende klinkers. De eerste strook wordt nog goed verteerd maar als Steven daarna een 6^de versnelling vind heb ik weer moeite om te volgen. Ik piek op 53 om aan te haken en kan niet herstellen tijdens de minuut durende kopbeurt. Ik draai mijn beurt rond de 48, tegen 52 van Steven. Het verschil is groot, echt groot. We draaien de bocht van Léon door en probeer me voor te stellen wat Léon hier nu overkwam vorig jaar, en met hem zoveel andere ploegen. Veel schoten hier uit de bocht. Terwijl ik door de bocht vlieg merk ik dat ik niet instuur. Ik kijk naar de kant van de kasseien en mijn voorwiel stuurt er zonder problemen naartoe. Met alle moeite maak ik de bocht af, langs de berm zeilend. ‘Wat een ontzettend slechte bocht’. Ik weet nu dondersgoed wat Léon overkwam, maar om dat nu zelf ook te doen, dat was nergens voor nodig. Ik kijk achterom en er zijn gaten gevallen. Okke trekt hard door gevolgd door Frank en Steven, en ik roep hem tot de orde. De organisatie is weg en ik probeer de formatie weer op orde te krijgen. De anderen denken daar anders over, en denderen door. Gevolg is dat nu Joris voor zit i.p.v. achter me en Okke achter me i.p.v. voor me. Als ik achteraan wil sluiten merk ik dat er nog maar 5 poppetjes over zijn. Iemand is er op de kasseien afgewaaid.

Steven trekt weer door tot boven de 50 richting Zuidlaarderveen en op het stuk naar Kiel Windeweer probeer ik het tempo weer op 50 te leggen. Het lukt maar het kost me alle benodigde moeite. We slalommen richting laatste rotonde. Nog een lange rechte weg van iets meer dan 5 km en dan zijn we er. Als ik afgeef trekt Okke weer verschrikkelijk hard door. Ik moet alle zeilen bijzetten en achter Steven breekt het. Ik sluit achter Steven aan en roep tegen Okke dat ie minder hard moet versnellen. Hij heeft kennelijk nog wat over, en dat kunnen we zeker gebruiken nu Steven en ik wel opgebrand zijn, maar het moet iets gedoseerder. Ik zie op mijn klok de 54 minuten weg tikken. Jezus, hoe moeten we in godsnaam die tijd van vorig jaar verbeteren? En als dat niet lukt, hoe kan dat dan? Want ik heb de indruk dat het nu wel wat harder gaat. De snelheidsribbels op de Kalkwijk worden geaccepteerd maar verdoemen doe ik ze wel. Ik probeer nog een keer zwaarder te schakelen en de grote molen rond te krijgen. Het lukt even, maar moet na een halve minuut toch de 12 gebruiken, de snelheid zakt te veel met de 11 erop. Okke kan een langere kopbeurt draaien en dat komt als geroepen, want ik lijk op. Ik verlang naar stoppen, naar even wat langzamer, maar het mag nog niet.

We draaien de grote weg naar Hoogezand op en het word me dan pas duidelijk dat ik een minuut moet aftrekken van de tijd die ik voor mijn neus zie staan. Ik heb de horloge immers een minuut voor de start aangezet. Dat betekent dat we tijd van vorig jaar gaan verbeteren. Voor me doemt een ploeg op, die, zo vind ik, voor de laatste scherpe bocht naar rechts ingehaald moet zijn. Ik leg de 11 erop en gooi alles eruit. Ik hoor mijn polarsensor tegen de spaken tikken. In de allerlaatste kilometer en na al die kasseien en snelheidsremmers is de sensor teveel naar binnen komen te zitten. We denderen over het arme ploegje heen en met een noodvaart neem ik de enalaatste bocht. Alsof het mooiste moment voor het laatste bewaard moet worden is de laatste bocht de bocht met de meeste voldoening. Het is een bocht die je vol kunt nemen, en vol overgave duik ik er met 46 in. Langs de kant staan veel mensen en hun gezichten passeren me op een halve meter. Hun gejoel schiet met een merkbaar Doppler-effect voorbij. Okke komt langszij en sprint naar de finish.

Met onze tijd (1:03:26) zijn we dik een minuut sneller dan vorig jaar (1:04:42) en worden we 31^ste. Iets wat ik van te voren niet voor mogelijk had gehouden gezien de meer dan gebrekkige voorbereiding als team en het feit dat we ‘slechts’ 2 kanonnen hadden. Maar wel één superkanon. Ik ben redelijk tevreden met mijn kopbeurten, maar moest teveel energie verspillen met ‘aanhaken’, waardoor ik teveel snelheid verloor in mijn kopbeurten. Had graag mijn hartslag gezien om te zien hoe hoog ik nu zat, maar al met al ben ik wel tevreden. Het is te hopen dat ik het volgende week zo’n 31 minuten volhoudt en mijn hoofd koel houd tegen de wind in.

Langs de hoofdweg waar de startende en finishende teams elkaar tegen komen wordt een winkelcentrum gebouwd. Omwille van de Christelijke wielervereningen is er wellicht gekozen om het evenement op zaterdag te houden. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat ze het winkelende pubiek willen vermaken met zo’n wielerwedstrijd. “Continuïteit is belangrijk om een echt begrip te worden", aldus wethouder Roelof Stäbler. Wijze woorden van de heer Stäbler. Maar ik zie het somber in als het nieuwe winkelcentrum klaar is. Het aan winkelen verknochte volk zal het de gemeente echt niet in dank afnemen als op een zaterdagmiddag een wielerspectakel met 1000 deelnemers voor hun gloednieuwe winkelcentrum plaatsvindt. Als de zondag geen optie is dan vrees ik voor de continuïteit en is de provincie Groningen over 2 jaar weer een wielerfeest armer. Groningen is geen wielerstad, aldus een gemeenteraadslid, wat weer eens bevestigd werd bij de organisatie van het NK tijdrijden voor amateurs. Fietsen ok, maar wielrennen ho maar, tenzij het geld en massatoerisme oplevert zoals de Giro. De gemeente Hoogezand zal er net zo over denken vrees ik.

	49,5km	nr.		tijd	km/u
1	WV de Jonge Renner	82	Oosterhout	00:58:17.280	50,95
2	Willebrord Wil Vooruit	78	Sint-Willebrord	00:59:34.140	49,86
3	BRC Kennemerland	77	Beverwijk	00:59:52.950	49,60
4	Westland Wil Vooruit	81	Honselersdijk	01:00:19.250	49,24
5	LRTV Swift	24	Leiden	01:00:32.420	49,06
6	Gaul !	16	Amsterdam	01:00:56.460	48,74
7	WRV de Peddelaars	76	Hoogeveen	01:01:03.060	48,65
8	NWV Groningen	80	Groningen	01:01:04.030	48,63
9	GRTC Excelsior	18	Gouda	01:01:08.320	48,58
10	Restore Cycling	28	Pijnacker	01:01:13.920	48,50
11	GRC Jan van Arckel	72	Gorinchem	01:01:27.340	48,33
12	WV Het Stadion	65	Utrecht	01:01:38.510	48,18
13	DTS	84	Zaandam	01:01:39.040	48,17
14	W.V. Meteoor Assen-Roden	47	Assen	1:01:42.000	48,14
15	RTV Oldenzaalse WCL	79	Oldenzaalse	01:01:46.230	48,08
16	WV Alcmaria Victrix	75	Alkmaar	1:01:49.000	48,05
17	WV de Kannibaal	60	Noordenveld	01:02:04.450	47,85
18	PRC Delta	27	Spijkenisse	01:02:11.870	47,75
19	WSV Emmen	51	Emmen	01:02:18.010	47,67
20	WTC Woerden	55	Woerden	01:02:25.500	47,58
21	UWTC de Volharding	73	Utrecht	01:02:28.500	47,54
22	WV Schijndel	70	Schijndel	01:02:31.010	47,51
23	WV De Stormvogels	62	Veendam	01:02:33.260	47,48
24	LWV de Friesche Leeuw	25	Leeuwarden	01:02:38.950	47,41
25	CRT Raalte	11	Raalte	01:02:47.610	47,30
26	WV Otto Ebbens	68	Zwaagwesteinde	01:02:50.480	47,26
27	HSK Trias	22	Den Haag	01:02:51.120	47,25
28	W.V. Eemland	46	Amersfoort	01:03:06.560	47,06
29	WTC Maas-Waal	54	Brakel	01:03:07.510	47,05
30	AR en TV de Adelaar	6	Apeldoorn	01:03:20.620	46,89
31	Cycle Sport Groningen	13	Groningen	01:03:26.930	46,81
32	West Frisia	50	Enkhuizen	01:03:31.040	46,76
33	Hoornse Ren en Toerclub	21	Hoorn	01:03:31.210	46,76
34	WV Barrhopoort	57	Barendrecht	01:03:35.640	46,70
35	TML Dommelstreek	38	Geldrop	01:03:37.730	46,68
36	NSWV Mercurius	26	Nijmegen	01:03:42.920	46,61
37	AWV de Zwaluwen	74	Almelo	01:03:46.500	46,57
38	DRC de Mol	14	Dordrecht	01:03:59.320	46,41
39	WV Drachten e.o.	63	Surhuisterveen	01:04:05.930	46,33
40	R en TV de Zwaluwen	83	Doetinchem	01:04:12.900	46,25
41	WTOS Delft	56	Delft	01:04:17.540	46,20
42	JvR de Batauwers	42	Tiel	01:04:18.180	46,19
43	WV De IJsselstreek	59	Oldebroek	01:04:23.320	46,13
44	RWC Ahoy	35	Rotterdam	01:04:26.680	46,09
45	TWC Het Snelle Wiel	41	Bladel	01:04:32.790	46,01
46	RTV de Bollenstreek	33	Lisse	01:04:37.980	45,95
47	ZRTC Theo Middelkamp	17	Goes	01:04:39.140	45,94
48	RTC Buitenlust	30	Helmond	01:04:41.360	45,91
49	TWV De Peddelaars	43	Aalten	01:04:46.370	45,85
50	TWC de Kempen	40	Valkenswaard	01:04:48.620	45,83
51	GSWV Tandje Hoger	19	Groningen	01:05:00.210	45,69
52	RTC de Stofwolk	32	Eibergen	01:05:02.010	45,67
53	WV Ede	64	Ede	01:05:03.670	45,65
54	WV Olympia	67	Heerenveen	01:05:21.180	45,45
55	ARC Ulysses	9	Amsterdam	01:05:32.130	45,32
56	WV Viking-Waterland	71	Purmerend	01:05:50.030	45,11
57	RETO	29	Arnhem	01:05:56.400	45,04
58	RTV Vierakker-Wichmond	34	Wichmond	01:05:56.400	45,04
59	Team Brabant 2000	37	Vlijmen	01:05:58.500	45,02
60	RWV de Spartaan	36	Rijswijk	01:06:02.750	44,97
61	WTC de Amstel	53	Amstelveen	01:06:04.650	44,95
62	Hardenberger WSV	20	Hardenberg	01:06:30.810	44,65
63	WV de Meteoor	61	Dodewaard	01:06:30.930	44,65
64	WV Randmeren	69	Harderwijk	01:06:32.310	44,64
65	E.T.P. Zutphen	15	Zutphen	01:06:40.090	44,55
66	WC de Waardrenner	49	Schoonhoven	01:06:50.780	44,43
67	USWV de Domrenner	44	Utrecht	01:06:57.210	44,36
68	RTC de Hoekse Renners	31	's-Gravendeel	01:07:09.710	44,22
69	K.W.C. Kampen	23	Kampen	01:07:20.230	44,11
70	DWV de Zwaluwen	10	Deventer	01:07:49.650	43,79
71	Toer80	4	Bellingwolde	01:07:52.210	43,76
72	WV de Driehoek	58	Steenwijk	01:08:15.680	43,51
73	WSV Flevoland	52	Lelystad	01:08:19.930	43,46
74	WV Noord-Westhoek	66	Hasselt	01:08:38.780	43,27
75	W.V. Omega	48	Uithuizen	01:08:50.820	43,14
76	Vadesto Hanzerenners Zwolle	45	Zwolle	01:08:53.700	43,11
77	FTC CC'75	3	Nijverdal	01:09:02.780	43,01
78	RTC (INSIEME)	7	Etten-Leur	01:09:30.370	42,73
79	Tour '75	2	Hoogezand	01:09:30.730	42,73
80	Dobberieders	8	Zuidlaren	01:10:00.060	42,43
81	TWC 't Verzetje	39	Bemmel	01:11:06.200	41,77
82	TC Hattem	5	Hattem	01:11:42.540	41,42

	40,0km	nr.		tijd	km/u
1	RTV de Bollenstreek	9	Lisse	00:56:20.760	42,59
2	WTC de Amstel	27	Amstelveen	00:57:52.590	41,47
3	RCMD de Coureur	8	Vlaardingen	00:58:15.450	41,20
4	Restore Cycling	24	Pijnacker	00:58:17.150	41,18
5	AWV de Zwaluwen	22	Almelo	00:58:37.230	40,94
6	NWV Groningen	29	Groningen	00:59:43.760	40,18
7	WV Noord-Westhoek	17	Hasselt	00:59:46.530	40,15
8	Cycle Sport Groningen	4	Groningen	00:59:54.250	40,06
9	GRC Jan van Arckel	5	Gorinchem	00:59:56.590	40,04
10	WV 't Luchtschip	21	Maasdriel	00:59:56.820	40,04
11	WV de Jonge Renner	15	Oosterhout	01:00:04.960	39,94
12	WV Olympia	18	Heerenveen	01:00:12.930	39,86
13	ZRTC Theo Middelkamp	19	Goes	01:00:21.930	39,76
14	CRT Raalte	3	Raalte	01:00:39.650	39,56
15	WRV de Peddelaars	12	Hoogeveen	01:00:58.140	39,36
16	Hoornse Ren en Toerclub	6	Hoorn	01:01:15.430	39,18
17	WV Alcmaria Victrix	30	Alkmaar	01:01:17.850	39,15
18	HWV de Tubanters	7	Hengelo	01:01:18.230	39,15
19	TWC Het Snelle Wiel	23	Bladel	01:01:20.260	39,13
20	BRC Kennemerland	2	Beverwijk	01:02:09.530	38,61
21	ZWC D.T.S.	20	Zaandam	01:02:09.570	38,61
22	RSC de Zuidwesthoek	25	Bergen op Zoom	01:02:45.680	38,24
23	RTV Oldenzaalse WCL	10	Oldenzaalse	01:03:01.260	38,08
24	W.V. Meteoor Assen-Roden	11	Assen	01:05:18.150	36,75
25	WV Het Stadion	16	Utrecht	01:06:53.150	35,88
26	WV De IJsselstreek	14	Oldebroek	01:07:12.450	35,71