London prior to rush hour
Het proloog parkoers van de Tour de France 2007, 7km, 21 juli 2007, London, UK.
21-7-2007, 4:30am
Na 3 mislukte pogingen is het me gelukt om toch mijn bed uit te kruipen op dit achtelijke tijdstip. Ik ben in London waar 2 weken geleden de Tour in alle hevigheid van start ging. Op steenworp afstand ligt het proloogparkoers waar Cancelara met meer dan 53km/u op zijn P3 de proloog won. Ik moet dat parkoers gereden hebben, voordat ik hier met het vliegtuig, vandaag om 12:35, weer vertrek richting Nederland. Gezien de verkeersdrukte in the City is dat overdag niet mogelijk, maar 's nachts schijnt het uitgestorven te zijn on the streets of London. Maanden nadat de openingstijden voor cafes vrij is gegeven zijn er maar weinig cafes die gebruik maken van die verruiming. Je moet er een (dure) vergunning voor aanvragen, en de Britten zijn niet in staat om hun drinkpatroon zo veranderen dat ze om 23:00 nog in staat zijn om van een biertje te kunnen genieten. Iedereen is nog steeds zo vroeg zo lam dat iedereen voor middernacht in bed rolt. En dus is er geen cafebaas die het in zijn hoofd haalt om een vergunning aan te vragen voor die 3 klanten die het hem extra oplevert, om maar te zwijgen over de personeelskosten die in de nachtelijke uren de pan uit rijzen.
En dus sluip ik met hartslag 60 over Picadilly richting de start, op Whitehall, zonder dat er een auto, taxi of bus te bekennen is. Op Whitehall torend links de Big Ben boven de Thames uit. Iets wat de coureurs nauwelijks gezien kunnen hebben, ook door het publiek, maar vooral omdat het parkoers rechtdoor langs Westminster schiet. Op het grasveld staan een aantal tentjes. Waarschijnlijk linksharig tuig dat haar mening duidelijk probeert te maken. Uit een ooghoek lees ik 'Kabul', dus het zal een politieke demonstratie zijn. Terwijl ik over tien jaar kan zeggen dat ik door een vrijwel autoloos London heb geracet, kunnen zij dan zeggen dat ze tegenover Westerminster Abbey hebben gecampeerd, gratis, alvorens te zijn weggemept door de ME.
Door Victoriastreet kom ik langs Victoria station, gisteren gesloten door de overstromingen, en Grosvenor Place, waar de weg behoorlijk is opgebroken. Ik kan met niet herinneren, en vooral niet voorstellen dat dat zo was ten tijde van de proloog. Het ziet er armzalig uit, geen reclame voor Mooi-London. Je bent blijkbaar afhankelijk van dit soort straten wil je alle belangrijke toeristische trekpleisters met elkaar verbinden. St James park aan de rechterkant vergoed veel. Hartje London heeft een aantal schitterende parken waar je als carrière-junkie - die je bent als je in hartje London werkt - in het gras je take-away sushi kunt nuttigen. Ook kun je in een luie stoel gaan zitten, die gratis is totdat de 'stoelwachter' langs komt en je een kaartje moet kopen, à raison van £1,50. De stoel is dan wel voor de komende 4 uur van jou. In al mijn goedheid kocht ik een aantal dagen geleden een kaartje, waarna het welgeteld 2 minuten met bakken uit de hemel kwam. Hij zal het nog diezelfde avond in geuren en kleuren in de kroeg verteld hebben.
Vanuit Grosvenor Place kom ik de Duke of Wellington place opgereden. Wellington, hoofdstad van Nieuw Zeeland, het land van Abel Tasman, Nederlander, die in 1642-43 niet aan land durfde omdat hij door de Maori´s duidelijk te verstaan kreeg op te rotten naar zijn eigen land. Jaren later probeerde Cooke hetzelfde, kreeg hetzelfde antwoord, maar hakte harder terug en kwam wel aan land.
Via South Carriage drive rijd ik Hyde Park in. Deze weg heb ik deze week al een aantal keer gereden. Je kunt er goed snelheid maken, het is beschut, maar het loopt iets bergop en het asfalt is grof. Je zult hier maar met 55 overheen moeten denderen. Via de Exibition Road steek ik de Serpentine river over die Hyde Park verdeelt. Rechts van me zie ik in de verte het 135m hoge London Eye boven de skyline uit torenen. Met de opkomende zon een panorama waar de parkoersverkenning toch even voor onderbroken moet worden. Via Serpentine road rijd ik Hyde Park uit. Hier kun je overdag als fietser nauwelijks de oversteek maken, omdat er een continue stroom auto's en bussen voorbij komt, als een driebaans rupsje nooitgenoeg. Iedereen zit aan de bumper van de voorganger gekleefd. Iemand voorlaten is gevaarlijk omdat de baan naast je daar geen oog voor heeft, en alleen maar afgeleid wordt door dat soort handelingen. Nu, om 5:30 is het stil en kan ik in tijdrithouding richting Duke of Wellington place rijden, rechtsom de Wellington Arch, en dender ik St James park in, naar beneden over Constition Hill. Het gaat iets bergaf, hier moet Cancelera toch tegen de 65 gereden hebben, wil je 53 gemiddeld halen. Wederom is het asfalt grof met een wat fijnere lijn in het midden die komt en ook weer gaat. Constition Hill eindigt bij Buckingham Palace, het gigantische paleis van de koninging. Hier zit een chicane die je op The Mall brengt, de bochtencombinatie, die Cancelara zo snel nam dat de motor moeite had hem voor te blijven. Halverwege the Mall is de finish. Het is doodstil, de stoplichten springen van rood naar oranje naar groen. In mijn hoofd schieten de beelden van een hysterische mensenmassa langs, het getergde gezicht van Cancelara met een open mond, zoekend naar nog meer zuurstof, terwijl hij nog een keer op de trappers gaat staan en met een diepe zucht over de finish duikt.
Een taxi tuft langzaam voorbij, op zoek naar een eerste klant. Ik rijd terug naar mijn hotel, rijd door Sint James Park. Het is een betoverend park zo vroeg in de morgen. Rechts passeer ik een mediterende Indiër, die mij niet voorbij hoort glippen. Over een 2 uur is het park vergeven van de mensen, en de straten potdicht met uitlaatgassen die je de adem ontnemen.
