The Chelsea Parade
Een verslag over trainen in hartje London, 15-20 juli 2007, London, UK.
20-7-2007
Ik rol de poorten door van Richmond park. Ze zien er oud uit, het zou zelfs een gietijzeren hekwerk kunnen zijn. Omdat de weg licht naar beneden loopt krijg je de indruk dat je in het park ontvangen wordt, alsof ze dankbaar is dat je haar eert met een bezoek. We are most delighted that you took the endless effort to make the journey to the green pastures on the outskirts of the City. De butler ontbreekt, maar ik heb weinig moeite hem er bij te denken.
Ik ben drie kwartier geleden vertrokken uit hartje London voor een training in Richmond park, zo'n 15 kilometer van Picadilly circus. Het is een kolossaal park, met een 'ringweg' van een kleine 12 kilometer. Het enige verkeer wat hier komt zijn toeristen, triathleten en Londenaren die hulpeloos een sluiproute proberen te vinden om het verkeer te omzeilen. Op de weg staat '20' (mijl) als snelheidslimiet. Het merendeel van de auto's houdt zich eraan. Ik word gedragen door het overweldigende verschil tussen de verstikkende drukte van the City en de oase van rust die heerst als je de poorten van Richmond park binnenglipt en race langs het verkeer met snelheden ver boven de 20 mijl per uur. Mijn lichaam heeft de houding die de P3 verlangt van een lichaam snel geaccepteerd en ik vlieg over de heuvels. Aan beide kanten flitst het groen langs me heen. Ik moet in de remmen voor een hert dat zich hier koningin weet. De toeristen komen hier voor de herten; auto's stoppen direct als een hert zich richting de weg begeeft. Wat dat betreft is het net Yellowstone Park waar de toeristen direct op de rem trappen als er een Bizon te zien is. Tegemoetkomend verkeer weet wat er te zien zou kunnen zijn als er een auto op de rem gaat en remt ook. Het is gevaarlijker op de weg dan in het park, tussen de Bizons. Hier zijn de Bizons de herten, maar in het midden van London is het wel zo bijzonder. Het hert is zo gewend om voorrang te krijgen dat het zich niet haast om over te steken. Paraderend, met het hoofd omhoog loopt ze over haar catwalk, richting de kudde. Nog een keer kijkt ze om, om te zien of iedereen wel goed naar haar gekeken heeft en ze kan gerust zijn. Alle auto's en een verdwaalde P3 staan nog steeds te kijken naar dit wonderlijke schouwspel. De stadsmens kan opeens met een heel simpel schouwspel een paar minuten zoet gehouden worden.
De heuveltjes zijn gemeen, en het grote blad is maar net klein genoeg om er bovenop te komen. In de afdaling, met de wind in de rug race ik met 45 mph/u naar beneden, en na een paar keer oefenenen is zelfs de bocht in tijdrithouding te doen.
Op de terugweg snel ik door Putney, Hammersby en Fulham richting Chelsea. Zo langzamerhand ken ik de bochten en afslagen zodat de afslag voor de brug over de Thames in volle vaart genomen kan worden, waardoor je werkelijk door de bocht vliegt, terwijl het verkeer er in tegenovergestelde richting al een tijdje vast staat. Ik stel me de doorsnee taxichauffeur voor die verveeld met zijn elleboog tegen het raam leunend de dagelijkse file accepteerd. Plots komt er rechts van hem een P3 met een man van 2 meter door de bocht gevlogen. Hij neemt de bocht haarscherp, alsof hij wordt achtervolgd door de politie. Hij volgt hem, verbaasd en niet helemaal realiserend welk schouwspel hij nu aanschouwt. Staant op de pedalen, de rug gebogen vliegt de rood-wit-zwart verschijning Putney Bridge over en uit zijn leven.
Ik kom Chelsea binnen en een Hummer-limosine extended version komt me tegemoet. Ik moet lachen want het is werkelijk een idiote verschijning. Een witte doos van wel 10 meter komt langs getuft, ook opgehouden door het verkeer. Links en rechts staan Mercedessen in alle soorten en maten geparkeerd. Hoe groter de auto hoe meer voorrang de bestuurder denkt te hebben als hij achteruit zijn oprijlaan uitrijdt. De huizen torenen hoog boven me uit en het winkelend publiek ziet er zeer verzorgd uit. Ik passeer het stadion van Chelsea, en het verbaasd me niets meer dat Abramovitch juist deze club heeft gekocht: het is de meest poshe club die London rijk is.
Ik rijd door Gloucester street richting Hyde Park. Mercedessen maken langzaam plaats voor paraderende Porsche's en voel een vreemd gevoel van gelijkenis. Met de handen op het normale stuur trek ik mijn rug wat hol, waardoor de borst vooruit getrokken wordt. In feite paradeer ik net als hen op mijn P3 door London. Een beetje wielerliefhebber moet toch raar opkijken als hij op Gloucester street een P3 voorbij ziet rijden. Hij moet zich afvragen waarom je in godsnaam in hartje London je tussen het rasende taxi- en busverkeer begeeft. Dat moet een florerend Russische zakenman zijn die zijn vermogen van zijn opgebouwde imperium onder het Jeltsin bewind zo snel mogelijk over de balk wil smijten. Van gekkigheid weet hij niet meer wat hij met zijn geld moet doen. Onder het mom van 'keeping fit' schaft hij een fiets aan maar dan wel eentje van naam.
"Yes, good morning, I would like to buy the bike that won the prologue in that race just the other day."
"Do you accept cash?"
In Mayfair schakel ik terug en peddel richting mijn hotel. Links en rechts staan nu Audi Q7's, en Ferrari's en alle soorten en maten. Ook links en rechts, garages van Audi, Maserati, Bentley, Rolls Royce. Een wat chaotische bestuurder stapt vlak voor een restaurant op de rem, en begint een warrige conversatie met de ober van een restaurant. Vliegensvlug komer er 4 wijnglazen naar buiten en worden in de handen gedrukt van 4 jonge zakenlieden die naar de menukaart staan te kijken. Wat bedremmeld accepteren ze het gratis apperitief, nog niet beseffend dat ze net door de Franse eigenaar zijn gestrikt voor een tafel voor 4 die nog niet beschikbaar is. De man van de Ferrari wisselt nog wat woorden met de ober, alsof hij ontstemd is over het feit dat hij nog moet uitleggen hoe je klanten naar binnen lokt. Met ronkenende motor draait hij, bijna een simpele Honda Civic rammend en geen voorrang verlenend aan een ouder echtpaar. Hij verontschuldigt zich met veel gebaren en rijdt de Londonse file tegemoet.
Ik groet de concierge van het hotel. Hij glimlacht. Hij weet dat hij mag oppassen op de fiets die ook in de Tour de France fungeert, en is blijkbaar op de hoogte van het prijskaartje dat er aanhangt. Hij is er trots op dat in zijn luggageroom een waardevol stuk staat geparkeerd. Als ik in mijn hotelkamer de TV aanzet zie ik dat half London en de Midlands overstroomd is. Er is totale verkeerschaos, treinen zijn uitgevallen, metrostations zijn dicht, en Heathrow is bijna ontoegankelijk omdat 2 van de 3 toegangstunnels onder water staan. Ik ben verbijsterd. Ik heb toch echt net 65km gereden in de Londonse contrijen en geen spat regen gevoeld. Het was aangenaam, en ook heb ik geen dreigende wolken gezien. Het enige opvallende was een klein weggetje waar een plas water lag tot pedaalhoogte. Spannend om doorheen te rijden, want je kunt niet meer zien of er nu gaten in het wegdek zitten waardoor je het idee krijgt dat je ieder moment van je fiets kunt donderen, en drijfnat je weg moet vervolgen. Het is allemaal eerder op de dag gebeurt, terwijl ik in mijn hotel kennis tot me nam in de cursus, de reden waarom ik in London vertoef. Cursusgenoten zijn jaloers: zij moeten het doen met 'London-shopping' terwijl ik tussen de herten geniet van de 'countryside', midden in London. Eenmaal de routine meester om je fiets het vliegtuig in te krijgen in een goede koffer is het zelfs mogelijk om in metropool als London te trainen.