Andiamo, dai, dai!
Een verslag van de Settimana Dolomiti, trainingsweek voor de Maratona dles Dolomiti met En Route, 25-30 juni 2007, Dolomieten, Italie.
Via Oostenrijk rijd ik naar Italie. In Oostenrijk verken ik het WK-tijdrijden parkoers. Het is een schitterend parkoers, twee kleine heuveltjes erin, maar de bochten en het asfalt zijn perfect. Filmmateriaal gemaakt om te delen en te analyseren met Steven. Rond 21:00 kom ik aan in Vigo di Cadore, waar ik het En-route gezelschap tref. Na een korte kennismaking ga ik naar mijn kamer en val in een diepe slaap.
26-7-2007
Na het ontbijt gaat de weg via de Passo Cibiana (1528m) en de Passo Staulanza (1773m) de colle Santa Lucia (1484m) naar Canale d'Agordo. Het plan is om vandaag rustig te beginnen, en niet hoger dan D1 te komen. Maar bij vertrek gaat het al mis. Het gevoel in de bergen te zijn is sterker dan de ratio en met hartslag 170 jaag ik over de eerste heuveltjes. Pas bij de eerste pas, de Cibiana wint de ratio het van het gevoel en ga ik keuvelend met Ton van Erp naar boven. Hij kan redelijk goed klimmen, wat heet, ik moet hem de tweede berg laten gaan, ook ingegeven door mijn hartslag. Ik heb een autorit van 13 uur achter de rug, en wil rustig fietsen. De derde col is een bekende. Hier smakte ik vorig jaar, waarschijnlijk door vochttekort en concentratieverlies, tegen de rotsen en ben twee schouderbanden armer.
Redelijk fris kom ik na 100km in Canale d;Agordo aan. Wel veel te vroeg: de overige deelnemers nuttigen ergens op een pas de En-route lunch. Iets wat ik oversla: elke stop is funest voor mijn spieren. Ze worden maar moeilijk weer warm.
Uitzicht op de Colle Santa Lucia
Religie is overal
27-6-2007
Vandaag staat er een rondrit op het programma: we komen 's middags weer terug in het hotel. Dat is een rustgevend gevoel, alles kan ik achter laten. Vandaag wil ik op één pas gas geven; de week is ook een trainingsweek en er moet iets van D3 in zitten. Niet te veel overigens, daar maak je meer kapot mee dan goed is. De route gaat langs de Forcella Aurine (1299m), de passo Cerada (1369m), de passo Rollo (1984m), de passo Valles (2032m). De passo Peligrino ligt op de route, en als ik me goed voel vind ik dat ik 'm beklommen moet hebben. Het is een icoon in de Giro. Ik kan me bij de eerste pas al niet meer beheersen en vertrek uit de groep. Halverwege begint het te regenen, een teken om in één ruk door te rijden: wachten maakt je alleen maar koud. De Aurine is een prima pas om flink gas te geven, 12 kilometer, iets meer dan 600 hoogtemeters. De Cerada doe ik rustig en moet lachen om de doldrieste wegenbouw van de Italianen: er zit 200 meter à 15% in, de reden ontgaat me. Het weer verandert snel. Soms schijnt de zon de droog ik snel op, soms regent het en ben ik snel weer nat. De Rollo klimt lekker maar ik wel lang: 21 kilometer, 1200 hoogtemeters. Het regent tijdens de klim aan een stuk en ik moet blijven trappen om warm te blijven. In de afdaling gaat het hagelen en krijg ik het koud. Het idee dat de Valles 4 kilometer à 10% is geen fijn vooruitzicht als je het koud hebt. Even twijfel ik of ik moet gaan schuilen maar kies toch voor de klim. Het is tenslotte de laatste. Het blijkt een goede keus: de zon breekt door en ik word weer opgewarmt. Op 39x27 peddel ik over de 2033m hoge pas. In de afdaling gaat het weer regenen en als de afslag Passo Pelligrino met een bordje 15% verschijnt laat ik dat voor wat het is. Honderd kilometer is genoeg. Ik ben hier tenslotte voor de Maratona en niet voor zoveel mogelijk passen fietsen. Onder de douche hebben de voeten 5 minuten nodig om iets van gevoel terug te krijgen.
28-7-2007
De bedoeling was om via colle Santa Lucia (1484m), de passo Giau (2233m), via Cortina d'Ampezzo en de passo Tre Croci (1809m) naar Vigo di Cadore te fietsen om daar mijn auto op te halen: ik was immers een dag later in Italie gearriveerd omdat ik zondag zo nodig een ploegentijdrit moest rijden. We zijn met de groep nog geen 20 minuten onderweg als er een fietser voor ons in de berm ligt. Het is Mike, die omdat hij met z'n tellertje zat te pielen in de berm is gereden en erg veel pijn heeft. Er steekt onder zijn heup iets uit, en ik vrees dat dat een bot is. Ik probeer me nuttig te maken door het verkeer te regelen. Hij ligt in een bocht en auto's en vrachtverkeer dendert hier zo hard mogelijk naar boven. Ik parkeer mijn fiets half op de weg en maak afstoppende handgebaren. Het werkt wonderwel. Een aantal Italiaanse bestuurders zijn graag ramptoerist maar willen wel helpen. De een belt 112, een ander legt een deken over Mike heen. Hij kan zich niet verroeren, alle bewegingen doen pijn. Na een kwartier arriveert de politie, die erg halfslachtig het verkeer regelt. Na drie kwartier is de amulance vertrokken richting Alleghe. Het ziet er niet goed uit, en laat nog maar eens zien dat ongelukken zo makkelijk voorkomen kunnen worden, maar ze wel gewoon gebeuren.
Onnodig ongeluk
De bocht is netjes aangeveegd waar ik vorig jaar de greppel in reed.
Bij de afdaling van de colle Santa Lucia schiet ik een filmpje zodat ik nooit meer zal vergeten hoe het daar mis ging. De Giau gaat verbazingwekkend makkelijk. Ik doe dan ook geen moeite om iets gas te geven, de hele weg licht de 27 erop. De laatste 3 bochten geef ik even gas en ben sneller boven dan vorig jaar toen ik echt moeite deed een tijd neer te zetten. Als ik bijna in Cortina ben realiseer ik me dat ik mijn autosleutels ben vergeten. Ik probeer een plan te verzinnen hoe ik alsnog vandaag de auto kan ophalen maar een oplossing komt er niet. Ik moet domweg naar Pedraces, naar het hotel waar de anderen al zijn. Morgen kan ik bijvoorbeeld met de bus bus naar Cortina en dan het laatste stuk fietsen. Ik lunch in Cortina in een heerlijk Italiaans restaurant, waar in fietskleding zitten dood normaal is. Ik moet nu wel de Passo Falzarego/Valparola (2200m) over en omdat Cortina op 1200m ligt zijn dat doodleuk 1000hoogtemeters. Op de 1200m lange Valparola geef ik even gas en ontplof na 900m. Door de hoogte is gas geven niet zo vanzelfsprekend meer.
Bij het hotel blijkt er toch een oplossing: Ely van de En-route gaat naar het ziekenhuis waar Mike ligt en kan mij op de Falzarego droppen. Voor het eerst heb ik echt ook voor de schoonheid van het landschap. Ik heb al veel rondgekeken, maar pas nu dringt echt tot me door hoe mooi het is.
Van de Falzarego is het 17 kilometer dalen naar Cortina. Als ik in de verte de Tre Croce zit liggen kan ik niet geloven dat hij 1809m hoog is, het lijkt veel lager. Maar uiteindelijk blijkt de kaart gelijk te hebben en is het een hele klim. Van daar is het eigenlijk een lange afdaling, met een paar sublieme rechte stukken. Tegen 19:00 ben ik in de buurt van Vigo, maar beginnen langzaam de kilomters hun tol te eisen. Als ik bij de auto ben zitten er 165km op en 3700 hoogtemeters. Iets te veel van het goede zo 2 dagen voor de Maratona, maar het kon logistiek niet anders. De terugweg wordt nog even spannend omdat er geen benzinepompen zijn die mijn pinpas accepteren. Ik heb een briefje van 5 euro bij me, dat er wel in gaat. Ik overtuig mezelf dat 3,5 liter voldoende moet zijn (de tank is echt bijna leeg), ookal moet ik nog 2 passen over. Ik haal Pedraces, maar de volgende keer, als ik ga tanken gaat er 49,5 l in, terwijl de tank 50 l is... Het leven moet wel spannend blijven.
Beekjes waar je geen oog voor hebt op de Giau
Corvara
29-7-2007
Na drie dagen wennen aan de bergen is het vandaag een relatieve rustdag. Ik wil eigenlijk het hele Sella rondje rijden maar omdat met 165km van gisteren in de benen is 75km en 4 passen domweg te veel. Jammer, want er gaan geruchten dat het wegdek in de afdaling van de Sella en op het vlakke stuk van de Gerdena er erg slecht bij liggen, Het wordt tijd dat de Giro daar weer eens overheen komt. De ochtendtraining blijft dus beperkt tot het opracen van de Campolongo (1875m) in D2. Het voelt wat onaf, één zo'n berg, maar de benen moeten nu rusten. Na een pasta lunch bij de locale pizzeria is het tijd om het rugnummer op te halen in het Maratona village. Over het Maratone village kun je een heel verhaal schrijven: het is groots aangepakt, vol met stands, goodies en shows. Uiteraard op zijn Italiaans, dus het ziet er allemaal zeer strak uit. En tussen de bergen heeft het iets onwerkelijks: zo veel pracht en praal tussen dorpjes die in de overige weken de rust zelve zijn. Met mijn nummer krijg ik ook een Maratona-shirt en koop de broek erbij. Het design is aardig dit jaar, maar de kleur is wit: zeer Italiaans, maar in Nederland zal ik 'm weinig ongestraft kunnen dragen.
's Middags het volledige sauna programma gevolgd, na een duik in het zwembad, wat ik nota bene helemaal voor mezelf heb. Je kijkt uit op de Dolomieten, terwijl je binnen op het water dobbert. Na 2 saunasessies en een tijdje in de jacuzzie zijn de spieren helemaal ontspannen. Zeer relaxend totdat een meisje zegt dat je dat niet een dag voor een wedstrijd moet doen: de spieren zijn dan pap. Nu zit er nog een dag tussen, maar het is voldoende bangmakerij om me de sauna uit te jagen.
Je eigen prive zswembad...
30-7-2007
Vandaag om 5:00 opgestaan om te wennen aan het vroege uur van wakker worden. Wederom niet veel gedaan, anders dan op bed liggen. Rond 17:00 nog een uurtje op de taxc gezeten, uitkijkend op de bergen. Ik heb juist voor de taxcgekozen om niet teveel hoeven nadenken tijdens het fietsen. Je hoeft dus ook niet op te letten of je niet aangereden wordt. Dat gebeurt bijna wel als de kok achteruit het afgelegen paadje achter het restaurant op komt zetten. Na een met gebaren bijgezette 'Ooo', beseft hij dat hij nog een keer moet insteken. Het zle je maar gebeuren: aangereden worden op je taxc. Pas na de sessie voelen de spieren goed: er zit spanning op terwijl ze de afgelopen anderhalve dag te werkelijk als pap voelden. Om 21:00 lig ik in bed, maar kan de slaap maar moeilijk vatten.
