Over Heidi, Sirenen en andere Belles Filles,
Een verslag van Les Trois Ballons, 10 juni 2006, cyclo over 205km, Alsace, Frankrijk.
Naast me rijdt Bettini, in zijn regenboogtrui. Het tempo zint hem niet. "Vous avez tous peur, c'est incroyable!" Hoewel het stukgeslagen peleton met hoog tempo richting La Planche snelt, demareert hij wéér op vol vermogen. De rest kijkt elkaar aan, gevuld met onbegrip maar vooral met ongeloof. Waar haalt hij de moed vandaan om vlak voor de laatste klim zo te demareren? Toch wordt het gat weer dicht gereden. Misschien omdat Bettini zijn krachten heeft overschat, maar waarschijnlijk omdat een aantal in het peleton toch hoopt dat er op deze manier seconden kunnen gewonnen worden.
We rijden La Planche - le mont binnen. Dit stuk heb ik gisteren verkend om toch iets van parkoerskennis te hebben. Na 3km geklommen te hebben ben ik omgedraaid omdat het zo steil was dat ik niet wilde weten wat me nog meer te wachten te stond. Ik zou dan tijdens de cyclo alleen maar met een slecht gevoel richting La Planche rijden en dat leek me niet verstandig. Langs de weg kijkt het getekende gezicht van Jan Ullrich me aan. Uit zijn zadel, rukt hij aan het stuur om op tempo te komen. Zo heb ik Ullrich nog nooit op zijn fiets zien zitten. Het dorp is versierd met artistieke schilderingen van beroemde wielrenners. Voor de Tour zou ik moeten aannemen, maar nu overtuig ik me er zelf van dat het voor ons is. De meesten zijn aardig gelukt, maar een springt er toch uit als 'onaf'. Het gezicht is ingevallen, de huidskleur is onnatuurlijk en de ogen zijn twee magere zwarte puntjes. Deze wielrenner wordt afgebeeld als niet menselijk, het leven is hem al ontnomen maar kan blijkbaar mee met de groten der Aarde. Het is Lance Armstrong. Zeven jaar heeft hij in Frankrijk geregeerd, heeft zijn kroon al lang afgestaan en nog steeds kunnen de Fransen het niet accepteren dat hij de allergrootste is.
We rijden het dorp uit en worden nu overgeleverd aan de helling van La Planche des Belles Filles. Welke sadist heeft deze prachtige naam kunnen geven aan een berg waar elke wielrenner gefolterd wordt tot op het bot? De naam laat je in de waan dat je begroet zult worden door Sirenen, gekleed in witte gewaden. Ze zullen je toezingen waardoor je op een lakenwit wolkje naar boven zult zweven. Ze zullen je verwennen waardoor je geheel tot rust komt en hier nooit meer weg wil. Dat hoeft ook niet; sterker nog je zult niet, want je zal hier immers regeren zolang het de Sirenen belieft. Ze hebben je in je macht en je wordt geleid door hun wens, terwijl zij je in de waan laten dat jij hier koning bent. In feite is dit de ergste soort van foltering: het vrouwelijk schoon heeft je in haar greep: je zult er niet meer aan ontsnappen. En zonder dat je dat weet. Ik ril. Achter 'La Planche des Belles Filles' zit een huiveringwekkende geschiedenis. Deze berg is een duistere plek, waar een wielrenner na 200km slechts kan verliezen.
Na ruim 10 meter geklommen te hebben kruipt er een bordje 1ère km 10,7% voorbij. Maar hier is de helling steiler en ik moet nu al schakelen naar de 39x23, mijn allerlaatste tandje. In mijn nimmer aflatende domheid heb ik geen 25 of 27 laten monteren. De Vogezen kunnen toch niet zo zwaar zijn als de Alpen? Ik hark naar boven. Ik heb al 100 meter geklommen. Ik zal allerlaatste worden van het peleton waar ik mee naar La Planche gereden ben. Iedereen heeft zich zitten sparen in die laatste 20km terwijl ik met 2 Belgen het kopwerk heb verricht. Maar als ik achterom kijk zie ik iedereen al op een afstandje, al even harkend als ik. En zo harken wij naar boven. Er is niets estetisch aan dit schouwspel. Hier rijden levende lijken naar boven en alleen doorgaan omdat hun wilskracht nu eenmaal hen opgedragen heeft dat zij pas kunnen afstappen als ze boven zijn. Iedereen is kapot gereden, niemand kan nog een kunstje laten zien aan het publiek langs de kant. Door mijn zonnebril kijk ik de toeschouwers aan. De mond hangt open en de wangspieren zijn niet meer in staat om een grimas te produceren zodat de toeschouwer zich kan inleven in mijn situatie. Een toeschouwer kijkt onverschillig, verveeld zelfs, langs mij heen. Ze heeft de winnaar Siavash Vahdati al een half uur geleden voorbij zien komen. Het enige wat zij nog ziet is mannen op fietsen die, zo vindt ze, ook wel wat harder mogen. Zij zou hen ook nog wel bij kunnen houden, over een afstand van 50m. Mijn onderbewuste schreeuwt haar toe: "Beseft u wel dat dit lichaam niet harder kan? Wat ik hier presteer is een wereldprestatie. Met dit materiaal kan ik gewoon niet harder. Ik haal er alles uit wat er in zit!" Hoewel we elkaar op nog geen 5 meter passeren en Les Trois Ballons het evenement is dat ons samenbrengt leven we in twee werelden.
Er kruipt weer een bordje voor bij: 2ème km 11,3%. Na een kleine afdaling is de helling weer even steil als ervoor. Met zo'n afdaling erbij kan ik die 11,3% nog wel geloven, want de helling zelf is moordend. Af en toe zorgt een haarspelt voor wat lucht. Wat heet, met 31 graden en deze snelheid is er nauwelijks lucht. De weg voor me verdwijnt de bocht om. In de berm staan een caravan met luifel. Er komt muziek uit. Het doet goed dat toeschouwers ons op alle mogelijke manieren proberen te helpen. Maar als ik dichterbij kom blijken de tonen te vervormen tot Oostenrijkse Heidi-muziek. Hier kan mijn geest helemaal niets mee, het maakt de situatie slechts nog surrealistischer. Witte gewaden van Sirenen en pijn, glooiende vergezichten en een oneindige helling, een lichaam dat schreeuwt om harde techno-beats en Heidi-muziek, nee het past helemaal niet. Het maakt me kwaad en ik ruk aan de pedalen. Ik moet hier zo snel mogelijk weg. Ik passeer de fotograaf. Je kunt voor €10 zijn foto's op het internet bestellen. Voor €50 krijg je ze op poster formaat. Op de foto staat in veel gevallen een hoopje ellende onooglijk gedrapperd over een fiets met een nummerplaatsje. Op de achtergrond schitteren de Vogezen. Behalve het nummerplaatje is er niets op deze foto waaruit blijkt dat het een momentopname betreft uit de 3 Ballons. En toch zal ik de foto kopen.
Weer een bordje: 10,3%. Was dat het 3de of 4de bordje? Ik vang een schim op van een toeschouwer, ver weg klinkt het: "Allez, on donne tous maintenant!" Het klinkt als een bevel waar ik gehoor aan moet geven. Direct erna vertroebelt de concentratie. Slechts momenten worden nog opgeslagen. Schaduw aan de linkerkant van de weg. Moet er heen, het zal minder pijn doen. Water drinken? Nee, brengt me uit het ritme. Links een bordje: 7,5%, c'est facile!" Dit moet de laatstse kilometer zijn. Om me heen echoot de stem van een presentator, die live verslag doet van de cyclo. Er hangen luidsprekers langs de weg. In de verte zie ik de lijnen van een opgeblazen finishdoek. Nog een keer snelt de hartslag omhoog en dan ben ik boven.
De volgende vijftien minuten kan ik niets anders doen dan water over mijn hoofd gieten. Er is geen ander doel in het leven dan dat. Er is niets wat me echt beter kan doen voelen. Zitten doet pijn, lopen lukt niet - is te veel beweging, eten kan ik niet. Nee, water is het enige rustgevende: staren naar de bidon die gevuld wordt met water en langzaam leeg laten lopen over het hoofd, ogen gesloten. En nog een keer.
Ik zet me neer op het plein waar kleine meisjes een cheerleader-dansje opvoeren. Hun juffrouw heeft dit evenement uitgekozen om hen te laten optreden. Ik blijk enigszins in hun dansgebied te zitten. Op een na zijn ze allemaal wat te dik. Zijn dit de Belles Filles? Ik voel me ongemakkelijk hiernaar te moeten kijken, maar ontbeer de moed om middenin in hun dansje weg te lopen. Toch loop ik na één nummer weg, op zoek naar rust. Die vind ik uiteindelijk aan het meer op camping, met een flinke bak yoghurt, genietend van het uitzicht. Ik eindig uiteindelijk als 62ste en voel dat er nog veel progressie te boeken valt.
Les Trois Ballons maakt deel uit van het Cyclesportives circuit in Frankrijk en valt onder de 'Grand Trophee', waar ook cyclosportives als de Marmotte, La Vaujany en de grimpee du Ventoux onderdeel van zijn (www.sportcommunication.com). Hier wat feiten:
De belangrijkste cols van de Trois zijn de volgende:
